روزگار غریبی ست نازنین...

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

و شگفتی های بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

حقیقت تو و من

سکوتم سرشار از ناگفته هاست

.

.

.

و سکوت و باز هم سکوت...

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/۱٧ساعت ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ توسط پرستو بیات نظرات () |

Design By : Night Melody