روزگار غریبی ست نازنین...

نجات و يک راه...

شوری نبود ونيست

                   نوری نبود ونيست

پنداشتم که ظلمت

                 از چهره زمان اسان زدودنی است.

اکنون غريق ياس

                دانم که رنگ شب بوده ست و بودنی است.

بيزاری وشکست

               اين هر دو بود و هست.

راه نجات روح .

             در اخرين طريق

                     عرفان وانزواست.

من ازموده ام

            راهی دگر نبود

       گر هست!؟:

                 ان کجاست؟

نوشته شده در ۱۳۸٢/۸/۱۸ساعت ٦:۳٦ ‎ق.ظ توسط پرستو بیات نظرات () |

Design By : Night Melody