روزگار غریبی ست نازنین...

معبدم چه دلگير است و محراب دلم چه خاک آلود و ماُيوس.

سالهاست که چشم انتظار مسافری هستم که از راه برسد و مهر سکوت را در اين معبد بشکند.

چشم انتظار کسی هستم که برای محرابم « هوای تازه » را و برای معبدم «تصوير جنگل های در هم استوايي» را به ارمغان آورد تا شايد سکوت سنگين و مرگ آور مناره های من در هم شکند...

 

نوشته شده در ۱۳۸۳/۱٢/۱۸ساعت ٦:٢۱ ‎ب.ظ توسط پرستو بیات نظرات () |

Design By : Night Melody