روزگار غریبی ست نازنین...

 

تنهايی طوفان خاموشی است كه همه شاخه های خشكيده ی مارا در هم می شكند ، با اين حال ، ريشه های زنده مان را عميق تر  به قلب زنده ی خاك زنده داخل می كند.

نوشته شده در ۱۳۸٤/۱/۱٥ساعت ٦:٠۱ ‎ب.ظ توسط پرستو بیات نظرات () |

Design By : Night Melody