روزگار غریبی ست نازنین...

دوباره از سر دلتنگی

                     اشکی بر گونه می دود

دوباره از سر يآس و نا اميدی

                          زنگارهای خاموشی به صدا در می آيند

دلم از خلوت غريبانه

                   پرستوهای مهاجر گرفته است

                                 از نگاههای معصوم

                                            دختر بيشه زار و

                                                     حجم خالی سکوت...

در اين چهارديواری

      هيچ چيز

           جز خاموشی مطلق نيست

  .....

   اينجا نمی دانم کجاست

              اما بی تو جهنمی است ابدی

  نه

       گريه نمی کنم

                بلکه فقط در حسرت گفتن جمله ای می مانم:

                  اينجا سرزمين من است...

 

نوشته شده در ۱۳۸٤/۸/۱٧ساعت ۳:۳٢ ‎ب.ظ توسط پرستو بیات نظرات () |

Design By : Night Melody