روزگار غریبی ست نازنین...

 

 

 

 من مرگ خوشتن را
با فصلها در میان نهاده ام و
با فصلی که در می گذشت؛
من مرگ خویشتن را
با برفها در میان نهادم و
با برفی که می نشست؛

با پرنده ها و
با هر پرنده که در برف
در جست و جوی
چینه ئی بود.

با کاریز
و با ماهیان خاموشی.
من مرگ خویشتن را با دیواری در میان نهادم
که صدای مرا
به جانب من
باز پس نمی فرستاد.
چرا که می بایست
تا مرگ خویشتن را
من
نیز
از خود نهان کنم
...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٢/٢ساعت ۳:۱٤ ‎ب.ظ توسط پرستو بیات نظرات () |

Design By : Night Melody