روزگار غریبی ست نازنین...

آنگاه که غرور کسی را له میکنی ،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران میکنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش میکنی.

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری،

آنگاه که حتی گوشهایت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی.

و آنگاه که تظاهر به دیدن خدا میکنی و بنده خدا را نادیده می گیری.

می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می کنی ،تا برای خوشبختی خودت دعا کنی ؟

 

نوشته شده در ۱۳٩۱/۱٢/۳ساعت ٥:۱٦ ‎ب.ظ توسط پرستو بیات نظرات () |

Design By : Night Melody